Angst is als een gevangeniscel waarvan we de sleutel zelf in handen hebben

Dit artikel werd mogelijk gemaakt door onze donateurs tijdens de lopende VNO crowdfunding. Wenst u meer artikels en uiteindelijk ook video’s en uitzendingen? Ga naar onze crowdfundingpagina en doe mee. €5, €10, €20, €50, €100, €250,… Elk bedrag maakt het verschil!

De angstmaatschappij die momenteel rondom ons bestaat zit veel dieper verankerd dan velen openlijk durven te erkennen. Angst voor een virus is heel waarschijnlijk veel kleiner dan angst voor een overheidsapparaat.

Ooit was het overheidsapparaat in Nederland en België er om de grondwet te doen gelden, dit was zeker het geval na de Tweede Wereldoorlog. Niemand keek toen uit naar het herhalen van die samenleving in 1940 – 1945.

Vandaag hebben we een overheidsapparaat dat zich vijandig opstelt tegenover de grondwet en dus ook tegenover de bevolking.

Tijdens de afglopen decennia, na de ‘golden sixties,’ hebben regeringen een overheidsapparaat uitgebouwd waarbij angst voor ‘autoriteit’ een centrale eis werd. Goed wetende dat dit uiteindelijk opnieuw zou leiden tot een samenleving van onderdrukking. In al die tijd droeg de reguliere pers graag zijn steentje bij aan het uitbouwen daarvan.

Die angst voor ‘autoriteit’ wordt natuurlijk niet in stand gehouden door een regering en de reguliere pers, wel door de bevolking zelf die zich grotendeels bezighoudt met zaken die geen prioriteit zijn in een samenleving waar  onderdrukking de regel is en niet de uitzondering.

Vandaag is er, zo blijkt, een minderheid die het belang van de grondwet erkent. Al even weinig kennen de tekst die in de grondwet staat.

In Nederland schrijft de grondwet o.a. het volgende voor als basisprincipe en wet: “Allen die zich in Nederland bevinden, worden in gelijke gevallen gelijk behandeld. Discriminatie wegens godsdienst, levensovertuiging, politieke gezindheid, ras, geslacht of op welke grond dan ook, is niet toegestaan.

In Belgie stelt de grondwet: “Het genot van de rechten en vrijheden aan de Belgen toegekend moet zonder discriminatie verzekerd worden. Te dien einde waarborgen de wet en het decreet inzonderheid de rechten en vrijheden van de ideologische en filosofische minderheden.

De grondwetten zijn dus duidelijk. Iedereen is gelijk voor de wet, of men nu ‘besmet’ is met een virus of niet, of men nu een mondmasker draagt of niet, of men nu ‘gevaccineerd’ is of niet.

De angst voor boetes voor het niet dragen van een mondkapje of omdat men geen fysieke afstand houdt van anderen is dus helemaal niet gebaseerd op de grondwet. Iedereen kan dit eenvoudig weten door de grondwet te kennen.

De angst is dus enkel, of toch grotendeels, gebaseerd op een verhaal dat mensen menen te moeten geloven en dus constant in hun hoofd hebben. ‘Wees bang, geloof en volg het verhaal want…. de overheid zal anders….

De overheid…

Sinds wanneer is de overheid de baas over alles en iedereen? Sinds wanneer is de overheid de eigenaar van alles en iedereen? Zo’n macht hebben we de overheid nooit expliciet gegeven.

Individueel heeft elke persoon natuurlijk het recht om de overheid als een soort god te aanbidden of er schrik van te hebben, maar dit wil niet zeggen dat iedereen zo moet leven. De grondwet is daar heel duidelijk over.

Naast het kennen en afdwingen van de grondwet, de grondwet die u en mij een vrije Belg of een vrije Nederlander maakt, hebben we natuurlijk ook de moed nodig om niet bang te zijn.

En dat is de moeilijkste stap voor de meeste mensen. Moed hebben. Het durven. Durven iets te ondernemen. Durven om rechten te laten gelden.

Het is dus aan ons, wij die dit wél durven, om die moed bij anderen op te wekken. Met kennis, toewijding en veel geduld.

Deel dit:

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *